Het eerste verhaal van meester Wilfred

Volg de verhalen bij Fibbe SCL over meester Wilfred als rolmodel voor ouders en leerkracht

Ieder mens heeft voorbeelden, rolmodellen waar men zich aan spiegelt in de hoop een fractie van de gedrevenheid en de dynamiek te kunnen overnemen. Een beetje ondernemer verslindt de biografie van Steve Jobs terwijl zijn of haar dochter voor de spiegel Taylor Swift speelt.

Graag stel ik je een rolmodel voor waaraan iedere leerkracht of ouder zich kan spiegelen. Als ondernemer hoef je niet alles te kunnen wat Steve Jobs kon, als dochter hoef je niet zo goed te kunnen zingen als Taylor Swift. Maar van meester Wilfred kun je als leerkracht of ouder zeker wat leren.

Meester Wilfred staat voor de klas op een cluster 4 school met leerlingen die emotionele stoornissen hebben. Meester Wilfred komt in lastige en enerverende situaties terecht die hij met grote creativiteit te lijf gaat. Creativiteit die we bij heel veel ouders en leerkrachten terugvinden. Meester Wilfred heeft tips. Maar hij weet niet alles en ontvangt ook graag tips van ervaren leerkrachten en ouders. In deze eerste nieuwsbrief het eerste verhaal van meester Wilfred.

Meester Wilfred en het zelfvertrouwen van Valerie

 

Meester Wilfred is leerkracht op een cluster 4 school. Dat is een speciale school die hoort bij een instituut voor kinderpsychiatrie. Meester Wilfred is een slimme meester. Je zou kunnen zeggen dat meester Wilfred een bijzondere leerkracht voor bijzondere kinderen is. Dat meester Wilfred een bijzondere meester is kun je al zien aan de grote bos krullen op zijn hoofd en aan zijn stoere jasje. En ook aan zijn stoppelbaard. In zijn klas zitten kinderen met ‘emotionele stoornissen’. Kinderen die in hun korte leventje al veel meegemaakt hebben. Moeilijke dingen, schokkende gebeurtenissen en ze hebben vaak het gevoel dat alles wat ze doen mislukt en dat dat altijd hun eigen schuld is. Ze hebben geen zelfvertrouwen meer en voelen zich dom. Ze worden daar verdrietig en boos van. Ze komen naar het instituut met een traumatische stressstoornis, een hechtingsstoornis, angst, somberheid, gedragsproblemen maar meestal met een combinatie van die problemen. En dan hebben we het nog even niet over de problemen die er verder in het gezin spelen. Deze kinderen hebben in ieder geval nog het geluk dat ze goed onderzocht worden zodat ze geholpen kunnen worden. Er zijn heel veel andere kinderen in het speciaal onderwijs en ook op de gewone scholen waarbij dat niet het geval is. Die moeten het zelf maar uitzoeken.

 

Vandaag is Valerie bij meester Wilfred in de klas gekomen. Een schuchter meisje dat bij haar oma woonde omdat het thuis niet meer ging.  Ze heeft veel meegemaakt en het leren gaat haar moeilijk af. De grote mensen die haar onderzocht hebben zeggen dat ze een hechtingsstoornis heeft. Als je dat hebt vertrouw je de grote mensen niet meer, nog niet voor 100 euro bij wijze van spreken. Het komt door alles wat ze meegemaakt heeft. Nu woont ze op het instituut en zit ze op deze speciale school. Daar is ze nog eens extra verdrietig van. Als de rekenles begonnen is en de andere kinderen op hun sommen zweten gaat meester Wilfred bij Valerie aan haar tafeltje zitten en vraagt hoe ver ze is met rekenen. Valerie weet het niet precies. Ze zat op haar vorige school in groep 7, dat weet ze zeker. Meester Wilfred bladert wat bladzijden terug in haar rekenboek en wijst haar een paar sommen uit groep 5 aan. ‘Ga die maar maken’, zegt meester Wilfred en wijst er naar met zijn vinger. Valerie aarzelt. ‘Maar dat zijn toch sommen van groep 5, die heb ik toch al gehad?’

‘Maar kan je ze maken?’, vraagt meester Wilfred. Valerie aarzelt. ‘Ik denk het wel’, zegt ze voorzichtig en gaat aan de slag. Ze zal die meester wel eens even wat laten zien, wat denkt hij wel? Na twee minuten heeft ze al drie sommen af en na vier minuten al vijf. Het puntje van haar tong steekt uit haar mond en er zit een zweetdruppeltje op haar voorhoofd. Hup, weer twee sommen af. Na tien minuten komt meester Wilfred naar haar tafeltje. ‘Lukt het?’, vraagt hij. Valerie kijkt even op en knikt. Dan duikt ze weer onder in de sommen. Na nog een keer tien minuten is ze klaar. De meester kijkt de sommen na en knikt tevreden. Er zit maar één klein foutje in. ‘Goed zo’, zegt hij en kijkt haar tevreden aan. Valerie bloost een beetje en lacht er bij. ‘Morgen doen we het volgende hoofdstuk’, ga nu maar lezen tot alle kinderen klaar zijn.  Ze pakt haar boek en leest over Jesse en zijn knuffels. Meester Wilfred kijkt van achter zijn bureau naar Valerie. Ze heeft eerst weer vertrouwen nodig. Er moeten haar eerst weer dingen lukken. Van dingen die steeds maar fout gaan leer je weinig. Daarom laat hij haar dingen doen die ze goed kan. Dat helpt. Dus als je zelfvertrouwen nodig hebt, doe dan dingen die je goed kan.

 

De belevenissen van Meester Wilfred zijn niet alleen grappig maar ook leerzaam. Kinderen, juffen, meesters, docenten, hoogleraren, professoren, directeuren, intern begeleiders, iedereen kan wel iets van meester Wilfred leren.