Meester Wilfred en verschillende kinderen

Zoals jullie misschien wel weten kijkt Meester Wilfred altijd reuze uit naar iedere schooldag. Dat is zijn goed recht natuurlijk. Hij neemt de avond tevoren een warm bad en gaat extra vroeg naar bed zodat hij genoeg energie heeft om alle kinderen genoeg aandacht te geven. Hij is dol op zijn werk omdat hij zoveel bijzondere kinderen in zijn klas heeft. Het is al sinds jaar en dag duidelijk: er bestaan veel verschillende kinderen, ja, we kunnen gerust stellen dat werkelijk ieder kind zijn eigenaardigheden heeft. Een kind zonder eigenaardigheden, dat zou eigenlijk op zich heel eigenaardig zijn.

 

Hassel heeft zijn rode jasje aan de kapstok gehangen en zit gelaten in de bank.

Hassel is 11 jaar. Als er een kind is die zeker weet dat hij anders is, is het Hassel. Hoe meer de omgeving denkt dat het wel over zal gaan, hoe zekerder Hassel wordt van het feit dat hij een meisje is, een meisje in een jongenslichaam. Dat hij anders is vindt hij zelf niet direct een probleem.

De kinderen om hem heen denken daar echter anders over. Al vanaf zolang hij zich kan herinneren wordt hij gepest. Vanaf zijn vierde jaar al. Hij bleef daarom vaak thuis uit school en speelde liever met zijn barbies. Die kreeg hij van zijn moeder. Hassel heeft twee broertjes die zijn voorkeur voor speelgoed wel vreemd vonden maar gaande weg wenden ze eraan. Ze vonden het wel prettig dat hij hun autootjes met rust lied. De omgeving oefende wel druk uit op moeder en soms werd er getwijfeld aan haar motieven. Er had zich, voorafgaand aan de geboorte van Hassel een drama in het gezin afgespeeld. Het eerste en enige dochtertje was na een half jaar plotseling gestorven. Moeder leed hier ernstig onder zoals iedere moeder hieronder  zou lijden. Het duurde echter niet lang voor zij opnieuw zwanger werd. Moeder kreeg een zoon maar had misschien liever een plaatsvervangende dochter gewild, oordeelde men. Ze voedde Hassel daarom op als meisje, zo vond men. Maar het was Hassel zelf die geen twijfel kende. Als hij niet met zijn barbies speelde liep hij op de hoge hakken van moeder door het huis, en soms zelfs buiten. Dan liep hij met parapluutje en naaldhakken door de Admiralenstraat heen en weer en groette de mensen vriendelijk. Heerlijk vond hij het. Meisje zijn was zijn droom. Hij wist dat die droom geen werkelijkheid kon worden, maar toch, eigenlijk was hij al een meisje. Het klopte alleen niet helemaal met hoe hij er uit zag. Maar daar keek hij gewoon niet naar. Als hij weer eens flink gepest was brachten de barbies troost. Hassel ging nauwelijks nog naar school. De juffen en meesters wisten eenvoudig niet wat ze met hem aan moesten, konden hem niet beschermen tegen de pesterijen. Er moest iets gebeuren. Hassel was acht jaar toen hij op Vosseveld ging wonen, een kliniek voor kinderpsychiatrie omdat thuis alles om hem draaide en niemand wist hoe het verder moest. Twee jaar is hij er gebleven toen het advies kwam om te verhuizen naar het het Paedologisch Instituut waar ze hem misschien verder konden helpen. Zo is hij hier gekomen, om er een tijdje te wonen en naar school te gaan. Het advies was om een nieuwe start te maken zonder barbies en naaldhakken. Maar Hassel had geweigerd zijn plastic vriendinnen thuis achter te laten en er een heuse scene om geschopt. Net zo lang tot de barbies toch mee mochten, alle 23. Het lijkt duidelijk dat er wellicht ingrijpende beslissingen genomen moeten worden. Hassel wacht rustig af wat die krullenbol van een meester met hem voor heeft.

 

De belevenissen van Meester Wilfred zijn niet alleen grappig maar ook leerzaam. Kinderen, juffen, meesters, docenten, hoogleraren, professoren, directeuren, intern begeleiders, iedereen kan wel iets van meester Wilfred leren.